www.ostpreussen-humor.de
Gedichte
in käslauisch Platt
 

Dat kömmt davon

Von Wilhelm Reichermann

Emilie! Emilge, dem prachtvolle Name,
Dem hefft bie e Doop moal een Mäke bekoame;
E Mäke natürlich! E Jung heet so nie,
Dem nennt ömm Katholsche man hechstens "Marie"

Weil met e Emilge seck keiner wull paare,
Drömm wurd se ohl Jungfer onn köhm önn de Jahre;
Zwar wör de Emilge noch lang nich steenohlt,
Doch noah an de Vörtig dran wör se doch boold

De Tung wör e Freilein Emilge sehr lang,
Se hadd dat so an seck, se fröt seck oft krank,
Onn wenn se so schluckt, denn schrög ehr Familge;
"Du isst Dich ja anbarschtig! - Aber, Emilgel"

De Freilein Emilge, de hadd ook e Mops,
Dat Luder fröt to görn gebroadne Klops.
Damet nu de Mops siene Klops good verdaut,
Da hefft em toörscht stets de Freilein gekaut.

De Mops von e Freilein, de Krät hadd et good !
'n Klops kaut Emilge, - de Käke et Brot;
"Ich kann," denkt det Freilein, "der Jette nich trauen,
Die Hälft von em Klops schluckt se runter beim Kauen."

Tohuus wurd kein Klops nich dagdäglich gebroade,
De Freilein hefft drömm, wurd to Gast se geloade,
De Fuppe seck ömmer voll Broatklops gestöckt
Onn dat öss ähr merschtendeels ömmer geglöckt.

To eenem Geburtsdag met Kaffee onn Floade
Wör ook moal de Freilein Emilge geloade,
Ook Schwiensvesper hefft et danoa noch gegäwe,
Da kunn de Emilge so e Dagke noch läwe!

Da göf et to äte, wat jeder begehrt,
Ähr Händ fohlt Emilge, se wör ganz geröhrt:
Sülz, Rökerworscht, Lachs, schöne Broatklops - kein Wunder,
Da rennt der Emilge de Tung foorts rein runder.

Nu hol se seck dran, - ach wie schmeckt ähr dat prächtig!
Säss Eier, twelw Broatklops, nu schlingt se ganz mächtig:
Fer Broatklops da löt de Emilge ähr Läwe,
Wat Bäteret kunnt opp e Welt ook nich gäwe!

Onn wie se nu kunn keine Klops nich mehr zwinge,
Do lät se e Dutz önn de Fuppe verschwinge;
Twelw Stock hadd se rönn önn e Moage geproppt,
Onn ewend so väl onn de Fupp rönngestoppt.

De Husherr, de hadd dat ganz goot woll gesöhne,
Doch moakt he akkroad, als wenn nuscht wör geschöhne:
"Ach, bitte sehr, wolln Se nich noch was genießen?
Vielleicht Limburger Käse, den Magen zu schließen!"

Emilge, de römpt nu e Bösske ehr Näs;
"Nei," sächt se, "ich dank sehr für Limburger Käs!"
Natürlich nu dankt se onn musst et ook woll,
Ähr Moage wör äwer onn äwer doch voll.

Sölwstredend noa 'm Äte da kann dat nich fehle,
Da füng gliek een Freilein Klavier an to spähle,
Un kuhm fief Minute lang spählt se man blos,
Da walzt de Gesellschaft all ömmer dropp los

Ook Freilein Emilge de danzt wie verfuhlt,
Wobie ähr de Klops ut e Fupp ruter kuhlt,
Nu danzt se ömm "Zweitritt," nu moakt se "hopps, hoppsl"
Herrjeses, da kullert all wedder e Klops!

Onn linksch römm, onn rechtschverköhrt walzt se wie doll,
Värm Podex ähr Fupp de wör leider to voll,
Genau wie beim Droawe sien Äppel et Pörd,
Emilge biem Danze de Broatklops verlört.

Onn wie denn nu wedder e Klops rundert bullert,
Onn wie de Gesellschaft vär Lache seck kullert,
Da merkt ook Emilge, wat ähr öss passört,
Vär Schoam micht versinke se glick onn de Örd.

Da meldt seck de Husherr - e spieltähnger Mann:
"Ach, hätten Sie, Freilein," so fangt he nu an,
"Zum Magenschluß erst etwas Käse genommen,
So hätte der Klops nich zurück können kommen!"

Aus: "STARKER TOBBAK" von Wilhelm Reichermann

zum Gedichtverzeichnis