Dem Düwel sien Schwoager.
Verfasser unbekannt
Tum grote Ärger fär sien Fruh,
ging oft een Buer supe,
onn köm des Nachts tohus he denn,
denn fung se an to jlupe.
Moakt mördermäßig denn Skandoal,
he kreeg denn mächtig Zunder.
Selfst möt dem strompge Bessem
haud se ob emm mötunder.
Doch all dis Möddel holpe nuscht,
onns Buer, Gottfried heet er,
wurd von der Behandlung nich,
ook nich e Kornke bäter.
Kuum datt de Oawend knapp köm ran,
mookd he sick oppe Socke,
he leet sick von dem Alkohol
stets rönn önt Wirtshus locke.
De Frau, de sömmeleert nu noa,
wie se kunn afjewänne
blos ehrem liederliche Fried
datt blinge Wertshuusränne.
Se docht nu henn, se docht nu her,
kunn sick opp nuscht besönne,
se wör ganz roatlos, watt se sull
mött ehrem Kerl begönne.
Onn als he wedder denn e moal
wör önne Bumms gegange,
full ähr watt önn, na wacht du Beest,
jetzt war eck di schon fange.
Se moakt sick ähr Jesöcht ganz schwart
mett Russ on bund daropp sick
de Hörner von em Zäjebock
ganz fest opp ährem Kopp sick.
Hung sick e wittet Loake omm
onn önnem Hollwäg lurt
se ährem Ohle denn nu opp.
Nich lang heft et gedurt,
doa kehm ons Fried an, stark ömm Troan,
onn wull noahus marscheere.
Doa sprung de Düwel ut dem Struk
Onn löt emm nich passeere.
"Halt hier, öck bönn de Düwel",
schriet datt Wief emm önne Ohre,
"man vorwärts, du versoapnet Schwien,
motst önne Höll jetzt schmore".
"Du böst de Düwel", säd ons Fried,
"denn böst Du joa mien Bester,
mien trutster Schwoager, reek Dien Poot,
mien Wief, datt ös Dien Schwester".
zum Gedichtverzeichnis
|