www.ostpreussen-humor.de
Gedichte
in käslauisch Platt
 

Dat verlorene Lache

Von Wilhelm Bienenfeld

Wat weer doch bloß dat Leewe wert,
wenn goar kein Mönsch mehr lache wull,
et war, als wenn de Mönsch opp Erd
all ganz onn gar versure sull.
Var Sorge he de dem Moot verlört,
holt nich dem Kopp mehr bowe.
Bold lahmt he wie e kranket Peerd,
kann nich e beet mehr droawe.
He geiht, als wäre he half krepeert
onn woagt seck kuum to reere.
Mött eins wußd he, wat em passeert:
Em rostre de Scharneere.

Wi söck ook spötzt onn spötzt dat Muul,
et deiht kein Piepe arwe,
he ös to alles rein to fuul,
de Mönsch - onn micht foorts starwe.
Doa deiht e Lache hen onn her
em de Kaldune schöddre,
et beegt onn drellt em kriez onn quer,
deiht sien Jesöcht terkniddre.
He lacht on lacht, he sitt on feelt:
Blank ware de Scharneere!
Sien Lache hefft se önnjeölt,
wi kunn dat bloß passeere!

Joa, wi mött eent dat Lache käm -
Fru Sorg sponn groats am Wecke -
Heidi, se fix dem Affscheed nähm,
onn meek sök oppe Socke.
Dat Lache kullert hinderher,
Fru Sorg däd sök vergruhle.
Mönsch, lachst du, kömmt se nich mehr her,
doch kömmt se, wenn deihst huule.
Hol bloßig, Mönsch, dat Lache fest,
denn lett sök good marscheere,
et wärmt dat Herz di undre West,
putzt Ooge on Scharneere.

Aus" "Schabber-Schabber" -Hanne Schneidereit plachandert;
zusammengestellt von Marion Lindt

zum Gedichtverzeichnis