www.ostpreussen-humor.de
Gedichte
in käslauisch Platt
 

Moak di oppe Socke

Verfasser unbekannt

De Schlomske, de Julius, datt wör zwoar e Mann,
doch sein Wief, de had leider de Böckse stets an.
He had nuscht to segge, must schwiege, stets schwiege,
denn sonst kunn he leicht opem Sackrock wat kriege.
Ook äwer datt Göld watt verdeent he sick sur
met Haue on Mestfoahre däglich biem Bur,
doa kunn ons god Julius dorchut nich verfiege,
must bödde gottjämmerlich, wull he watt kriege.
Wenn he denn noahus kem, so möd on verspoakt,
denn hewt se emm manchmoal kein Oawenbrot gekoakt,
denn must he möt dem dreege Stöck Brot, watt se emm geew,
on mett so soltige Hering denn nehme verleew.
Wull he resonneere, fung an se to gnorre,
denn geew se emm Rosack sofort mett dem Schlorre,
foorts rein wie e Keerl heft se emm geschloage.
Doch moal, enem Sinndag, hett he är bedroage,
doa wull he e Dittke, emm jankert noa Schnaps,
doch se schnauzd emm an, du häst woll e Raps,
öck kenn di doch, Julius, fangst du an to supe,
denn kömmst utem Krog du doch stets an tu krupe,
denn böst so besoape, denn kannst nich mehr stoahne,
kannst lewer de Zäg wiedertiedere nu goahne.
De Zäg wiedertiedere had de Julius kein Lost,
he stähnd gottjämmerlich, he hätt et oppe Brost,
he kloagt ook dem Moage, de Plutz an de Läwer,
en Schnapske, en enziget, denn es et gliek äwer.
Doch de Justke , de lachd emm bloß höhnisch an:
"Na, Julius, du weezt doch woll, datt öck di kenn,
du wöllst dorch dien Stähne e Dittke rutlocke,
goah, goah, tieder endlich nu wieder de Zäg,
de hett nuscht to fräte am kawersche Weg.
Goah, goah, moak die endlich nu moal opp de Socke!"
Ons Julius geiht ruter, he moakt so als wöll er
De Zäg wiedertiedere, jedoch opp dem Söller
doa klattert he ropp nu, ganz krommke geböckt
seekt he undrem Okelke, doa heft verstöckt
datt Gölt önnem Sock bönn sien Wief de ohl Just,
se had goar kein Ahnung, dat he davon wust.
Ett durd ok nich lang, hett dem Sock he gefunde
onn hinterher emm denn ok gliek opgebunde.
Een blanket Fiefmarkstöck hätt he rutgemust,
Wie he sick dat önfuppt, lacht he sich önne Fust,
fief Mark önne Fupp, na datt wör doch genoog,
watt ging emm de Zäg an, he ging önne Kroog.
Wie e Oap so besoape, ganz kanonendick
kem he to nachtschloapener Tiet erscht torick,
he full önne Stoaw rönn met lutem Gesang
na, doa nehm emm sein Justke gliek warm ön Empfang:
"Du Lorbass verfluchter, na wacht man du Beest,
du häst oppe Lucht mie dem Sack opgelöst.
De Düwel, de sull oppe Stell die gliek hoale,
du häst utem Sock mie fiej Mark rutgestoahle."
Doch he sächt ganz trogschnuzig, "ök heb nich wullt,
ant Sock opmoake häst du bloß schuld,
besönn di man Justke, du sädst ganz utdröcklich,
datt ök oppe Socke mi moak ogenblöcklich,
na, onn doa must öck doch opp de Socke mie moake!"
Klatsch, klatsch, häft de Just emm zwee Mutzkäpp gestoake.

zum Gedichtverzeichnis