Öck benn e ostpreußisch' Marjell
Hildegard Rauschenbach
Öm Oste, om Weste, om Sude, om Norde,
man schabbert, man babbelt,
man snakt un man schwäddst,
ös manchmoal uck Eener all hochdietsch geworde -
dä hätt sine Sproak nie geschätzt.
Herr Meyer dä seggt: "Ick bin een Berliner",
Herr Moser dä seggt: "I bin halt a Wiener",
un öck lächel frindlich un antwort denn schnell:
" Öck benn e ostpreußisch' Marjell! "
Bi ons oppem Land doa schabberd man platt,
to fein weer man sich doafär änne Stadt,
un uck önne School mußd wi räde manierlich,
hier sprachen wir alle hochdeutsch natürlich.
Doch denn, önne Pause, doa schabberd wi platt
un vergäte doch alle dat Hochdietsche glatt,
aber plattdietsch vergäte, dat geiht nich so schnell
bi e echte ostpreußisch' Marjell!
Mine Muddersproak leew öck, dat ös moal woahr
un waart uck so bliewe, so lang wie öck läw.
Koam äck moal to Petrus, denn ös dat wohl kloar
wat äck fär e Antwort emm gäw:
"Ach, Petrus", segg öck, "weetst du wer öck benn?"
"Joa, joa", lacht he, "nu komm man schnell renn,
heerscht du wie de Engelkes singe all hell:
Durt kömmt e ostpreußisch Marjell!
Joa, wie ös dat, könn ju mi verstoahne,
verstoahne min ostpreußisch Platt?
Öck meen, dat darf nie vergoahne
So lang man e Muul noch hat!
zum Gedichtverzeichnis
|