Puschkes Jung
Von Franz Nèe
Sägg du nuscht op Puschkes Jung!
Weetst - dä Krät wiest die de Zung.
Schömpt die ut on rött sien Frät.
Puschkes Jung öß e Beeskrät.
Ward de Straoß naomöddags voller,
Puschkes Jung spählt möt sien Roller,
Stött öm Rännsteen ohle Tante,
On belästigt de Passante.
Mang e Boode sitst äm hopse,
On he luhrt, wo wat to mopse;
Pluhmefruh deit heh beklaue -
Ei, däm Lorbaß fehlt to haue!
Deerke, wo sich nich kann wehre,
Deit dä Hundsbeeskrät tresseere -
Piesakt aorme junge Vägel
On beklemmt de Katz ähr Zägel.
Oenne School öß Puschkes Jung
Fuhl on domm foorts wie e Rung;
Möt paor Dammelskäpp öm Bunde
Huckt dä Daugenuscht ganz unde.
Puschkes Mutter - nich reer an!
Se verpreegelt ährem Mann;
Wägen ährem Jung, däm Ströck,
Krögt de Ohler ön't Genöck.
Puschkes Mutter - nich to glowe -
Freit sich äwerm Jung sien Rowe.
Maokt de Lömmel grulge Witze,
Deit se hinderhär noch hitze.
Sägst wat op däm krätsche Lodder
Schleit se die eens möt'm Kodder.
Quelle:"Tom Schewlache", von Franz Nèe,
erschienen 1928, Pillkallen, Verlag Morgenroth
zum Gedichtverzeichnis
|